تو کوچه ی بی کسیم پرنده پرنمی زنه******تو غربت تلخ صدام کسی به درنمی زنه

هر کسی که منو دیده میگه که دیونه شدم******برا فراموش کردنت اسیره می خونه شدم

تا دلمو غم می گیره گریه میاد روی چشام******نمیشه که چیزی بگم لرزه میفته به صدام

دیگه چشام نمیخوان که به هیچکی اعتنا کنن******دیگه لبام نمی خوان که هر کسی رو صدا کنن

 دستهایم دفترم آتش گرفت.